Μετακόμιση στο wordpress...

Αν θα είναι μόνιμη ή προσωρινή θα το δούμε. Το wordpress έχει κάποια κάποια καλύτερα πράγματακια και το μειονεκτημα/πλεονεκτημα του ότι δεν επιτρέπει javascript (εκτός αν κάνεις host σε δικό σου sever). Για να δούμε:

http://kapoiospetros.wordpress.com/

Τρένα, στοιχήματα, σελίδες...

Τρένα, στοιχήματα, σελίδες από http://sandbox.cs.uchicago.edu/blog_el/
(rss σχολίων)

Περί wikipedia

Πώς διαμορφώνονται κατά ένα ποσοστό τα άρθρα στη wikipedia. Επιλογή από buzz
(rss σχολίων)

Η αλήθεια για τις εκλογές

Η αλήθεια για τις εκλογές από τον Σπύρο Δερβενιώτη...
(rss σχολίων)

Los amantes del círculo polar

Είχα καιρό να δώ απίστευτη ταινία και είπα να γράψω ένα ποστ για να παρακινήσω τους φίλους μου να την δουν.

Ακολουθεί ένα σχόλιο από imdb :

Deep into visual poetry, 10 April 2004
Author: Carlos Martinez Escalona from Mexico

It's really difficult to understand European cinema after watching thousands of American-Big Studio films.

At least that's what looks clearly apparent when I read many of the comments in imdb. But for some of us, who are in contact with a different way of making films, this one excels at the visual poetry from the very start.

And from a cinematographer's point of view, as a real jewel in filmmaking. What Los Amantes is about, is love, and only that. The way this story is portrayed is quite original, in a way some directors have tried and done pretty good jobs (Alejandro González Iñárritu, for instance, in his two films: Amores Perros and 21 Grams). It's a compelling way to explain simple things in reverse. Thoughts, and internal processes are not directly understood or apparent to the viewer. Medem demands his audience to think (remember Abre los Ojos).

It's really sad to think that linear and flat plots that only demand to sit and watch are what most people see as good films. When something catches them out of balance, sometimes they refuse to stay tuned and think.

The revelation, as is with this film, comes at the very end. And it deserves a second session to go through the small details -which are plenty in Medem's work.

It's a long film... some argue. What is a long film when everything is like a whirlpool that draws you in? I don't think this is a long film. Me and many of my friends have pored through it many, many times. So many, in fact, that we had to throw away the original video. A pity, because it was in it's original widescreen version, not as the recently issued dvd that's been murderously cropped.

Whatever it is what you like to see, take a look at this film. It can open a lot of possibilities to widen your taste, and your approach to "long" films.

(rss σχολίων)

Καλλισθένης...

Αφιέρωση του Καλλισθένη στο κοριτσάκι που σκότωσε η μητέρα του στην Ινδία, γιατί επέμενε να πάει σχολείο...
(rss σχολίων)

I still haven't found what I'm looking for

Με κάποια περίεργη και μυστική διεργασία κάποιες φορές αντιστοιχίζουμε κάποια τραγούδια σε κάποιες καταστάσεις ή γεγονότα. Έτσι και με το συγκεκριμένο τραγούδι των u2.
Χρόνος, μάλλον, πριν από 7-8 χρόνια τουλάχιστον (το ονειρικά γεγονότα υπερβαίνουν τις συγκεκριμένες χρονικές στιγμές). Κυριακή πρωί. Ξύπνημα με ξυπνητήρι ραδιόφωνο (μπορεί να το έβαλα μετά το ραδιόφωνο, γιατί για πιο λόγο να βάλω ξυπνητήρι κυριακή πρωί;). Σταθμός ο (παλιος) 88.5. Παίζει και άλλα τραγούδια όμορφα, αλλά νομίζω αυτό ήταν το εγερτήριο. Τότε, ήμουν στο παλιό μου σπίτι με θέα στο Aλατζά Ιμαρέτ από την πλευρά της Σοφοκλέους. Και φύσικα είχε την πιο γαμάτη λιακάδα του σύμπαντος. Τώρα πως μια συνηθισμένη ηλιόλουστη Kυριακή μπορεί να βιώνεται έτσι δεν ξέρω. Πάμε λοιπόν:

I have climbed highest mountain
I have run through the fields
Only to be with you
Only to be with you

I have run
I have crawled
I have scaled these city walls
These city walls
Only to be with you

But I still haven't found what I'm looking for
But I still haven't found what I'm looking for

I have kissed honey lips
Felt the healing in her fingertips
It burned like fire
This burning desire

I have spoke with the tongue of angels
I have held the hand of a devil
It was warm in the night
I was cold as a stone

But I still haven't found what I'm looking for
But I still haven't found what I'm looking for

I believe in the kingdom come
Then all the colors will bleed into one
Bleed into one
Well yes I'm still running

You broke the bonds and you
Loosed the chains
Carried the cross
Of my shame
Of my shame
You know I believed it

But I still haven't found what I'm looking for
But I still haven't found what I'm looking for
But I still haven't found what I'm looking for
But I still haven't found what I'm looking for...

(rss σχολίων)

Πανεπιστημιακή αστυνομία

Δύο διαφορετικές προσεγγίσεις σχετικά με την πανεπιστημιακή αστυνομία. Azimout και Καλλισθένης. Τσεκάρετε τα σχόλια...

(rss σχολίων)

Ιταλία...

Ξεκινάω να γράφω χύμα, γιατί κάτι άλλα πράγματα που ήθελα να γράψω και τα άφηνα πήραν αναβολή επ αοριστον....

Περί ταξιδιού ο λόγος κατα Ιταλία μερια, σε χρόνιο :) φίλο, προορισμός Ισπρα. 2 με 7 Αυγούστου, κλεισμένο από καιρό (κάνα μήνα).
Σίγουρος από πριν ότι θα περάσω καλά περιμένω να δω το περιεχόμενο αυτού του καλά.
Διαδρομή Θεσσαλονίκη-Αθήνα Μιλάνο(Μαλπένσα). Σαν κλασσικός Πέτρος πολύ χαλαρά στους χρόνους και άπειρη ώρα νωρίτερα στο αεροδρόμιο. Άπειρα τηλέφωνα σε φίλους. Στο αεροπλάνο ξεκίνημα διαβάσματος "Το ημερολόγιο ενός τρελού" του Γκογκολ αγορασμένο από βιβλιοβάρδια, ενω είχε και ένα αντίστοιχο διήγημα ενός άλλου συγγραφέα. Αθήνα απευθείας στην πύλη επιβίβασης, αναμονή μέχρι την επιβίβαση.
Περιπου 2μιση ώρες ταξίδι, καλή μάσα (ολυμπιακή), άδειο αεροπλάνο, τελείωσα το πρώτο διήγημα, μου έδωσαν και εφημερίδα.
Άφιξη, Μαλπένσα, φίλος περιμένει με αυτοκίνητο.Αίσθηση ότι όλα κοντά είναι είτε Ηράκλειο, είτε Αθήνα είτε Μιλάνο το ίδιο πράγμα. Αυτοκινητόδρομοι επαρκείς, επαρχιακοί δρόμοι στενοί, καλή άσφαλτος, σηματοδότηση ότι να 'ναι.
Πρώτο βράδυ χαλαρά, παμπ κι έτσι, γνωριμίες με γνωστούς, μπυρίτσα, το κλασικό ξύλινο ποδοσφαιράκι και κουβεντούλα. Μετά σπίτι φίλου με βασική παρατήρηση την απίστευτη ησυχία (sound of silence).
Επόμενο πρωί ξύπνημα. Στόχος λακο ματζόρε, νησια Μπορομέο και λοκάρνο ελβετία. Πάμε μπονιο περνουμέ μια φίλη και πάμε Λαβένο. Τελεφερίκ για θέα απο ψηλά άνοιγε αργότερα και έκλεινε πριν από την ώρα που θα γυρνούσαμε. Καραβάκι για Ιντρα. Στο ιστό ανεμίζει η σημαία της Ιταλίας με τα εμβλήματα των τεσσάρων πόλεων της "republiqua del mare" (Μιλάνο, Βενετία, Γένοβα, Πίζα αν δεν κάνω λάθος).
Άφιξη Ιντρα. Δρομολόγια(ωράρια) ότι να ναι. Εσπρέσσο στα γρήγορα, σαντουιτς και chino στο λιμανακι, καραβάκι ιζολα μαντρε καθόμαστε λίγο, καπάκι επίστροφη ιντρα και μετά καραβάκι για λοκάρνο με ενδιάμεσες στάσεις. Ώραια θέα, μαυρισμά από ήλιο

(κατάστρωμα γαρ) σε βαθμό καψίματος, κουβεντούλα και φωτογραφίες. Έξυπνη ιδέα, να κατέβουμε Ασκόνα και να περπατήσουμε προς Λοκάρνο.Άπειρη παραλία με άπειρο κόσμο. Πιο πριν ένας τύπος προσπαθούσε να μάθει στην κοπελιά του να οδηγει ferrari. Ο δισταγμός και το σταματημένο αυτοκίνητο με τον κινητήρα να μουγκρίζει άγχωσαν μερικούς που κολλήσαν στο πλάι του δρόμου. Αστεία φάση τελικά τα κατάφερε. Περπατάμε αρκετή ώρα με το χρόνο να αρχίσει να πιέζει. Στο λοκάρνο είχε το ετήσιο φεστιβάλ κινηματογράφου. Χρόνος φυσικά δεν υπήρχε για να ανακατευτούμε με τους περίεργους σινεφιλ με τις λεοπαρδαλέ κορδέλες με τις καρτέλες κρεμασμένες στο λαιμό τους. Τελικά παίρνουμε ταξί και προλαβαίνουμε οριακά το καραβάκι της επιστροφής. Δεν κάτσαμε κατάστρωμα, παίξαμε το κλασσικό "ποδοσφαιράκι" με τα κέρματα, εννοείται τρελή κουβεντουλα με ατελείωτες μικρές προβοκατόρικες ερωτήσεις(προβοκάτσια= η πεμπτουσία της ζωής :) κάποια στιγμή θα εξηγήσω σε άλλο post). Επίστροφη, Ίντρα, Λαβένο Ίσπρα. Βράδυ, φαγητό σε σπίτι άλλης φίλης με γονείς της. Ιτάλική πίτσα από κινέζικο εστιατόριο, διανθισμένη με κεράσματα, ένα απίστευτο ηδύποτο με κανέλλα και καρύδι και παγωτό με βατόμουρα. Ατάκα της ημέρας, it's better to meet people than places.

Επόμενη μέρα(3η) προορισμός λίμνη Κομο. Παρκάρισμα, εσπρέσσο παραλία. Είχε ένα κτιριάκι για τον Αλεσσάντρο Βόλτα αλλά έκλεινε εκείνη την ώρα. Βολτούλα παραλία. Αραλίκι παγκάκι, περιτριγυρισμένο από άσπρα και κόκκινα λουλούδια, κουβεντούλα, φωτογραφία ερωτήσεις απαντήσεις και η σουρρεάλ αντιστοίχιση της πραγματικότητας σε δύο ζευγάρια παπούτσια (δημόσιο είναι το blog, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε). Περάσαμε απ' έξω και από American Bar (είχε τέτοια σπαρμένα τόπου τόπους πότε πότε). Σαντουιτσάκι και καραβάκι με ξενάγηση μετα. Μνημείο πεσόντων βου παγκοσμίου, η βίλλα του εγγονου του Μουσολίνι, του Κλουνεϊ , η εξοχική της Σοφίας Λώρεν, του Σεφτσενκο κτλ Ενα ακριβό ξενοδοχείο παρεμβάλλοταν με μια πισίνα μέσα στη Λίμνη. Βάζοντας στο πλάι την παρέλαση των ονομάτων έβλεπες όμορφα σπίτια, με το κλασσικό γκαράζ για τις βαρκούλες που βγαίνει κάτω από το σπίτι (σε κάποια μπορούσες να πας μόνο με βάρκα), ένας τύπος έκανε βουτιά από το μπαλκόνι του κήπου του, ενώ τόπους τόπους μπορούσε να φανταστείς τα σημεία συνάντησης των κρυφών εραστών. Βολτίτσα μετά στην πόλη, αρκετός κόσμος, μαγαζία ενώ περάσαμε και από μια λαϊκή με ρούχα. Ωραία στενάκια. Πάμε δημόσια παραλία, γκαζον κι ετσί όπου έκανα το πρώτο μου μπανιο σε λίμνη. Στη θέα φαίνεται ψιλοβρώμικη λόγω του σκουροπράσινο χρώματος του βυθού, αλλά ήταν καθαρή και λίγο πιο κρύα από θάλασσα. Μετά απεριτίβο σε ένα καφέ στο μώλο με τον ήλιο να έχει ξεκινήσει να κρύβεται πίσω από τα βουνά που περιτριγυρίζουν τη λίμνη. Πηγαίνουμε αεροδρόμιο Μιλάνου για να παραλάβουμε ένα ζευγάρι φρεσκοπαντρεμένων Ισπανών φίλων της παρέας. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα περίμενα έξω από το Μαλπένσα τραγουδώντας ελληνικά τραγούδια και κάνοντας ταυτόχρονη μετάφραση στα Αγγλικά. Μοίρες και Γερνάω Μαμα από Τσανακλίδου, Κακές Συνήθειες από Πασχαλίδη (το πιο εύκολο στη μετάφραση) η Σουλτάνα η Φωφώ από Πρωτοψάλτη (δε μεταφράζεται με τίποτα). Έρχονται κι οι Ισπανοι, ξεκινάμε, τραγουδομεταφράζοντας το Μαχαίρι των Καββαδία-Μικρούτσικου. Επιστρέφουμε αργούτσικα στην Ισπρα βάζοντας μπροστά τα μεγαλόπνοοα σχέδια της επόμενης μέρας.
Ημέρα 4η. Στόχος: Μιλάνο. Τρόπος: ποδήλατο. Διαδρομη:10 χιλιόμετρα για Σεστο καλέντε+80 χιλιόμετρα Μιλάνο+ επιστοφή με τρένο Σεστό Καλέντε +10 χιλιόμετρα για Ισπρα. Ωρα ξεκινήματος κατά τις 10 περίπου(;). Ξεκινήσαμε μέσω Σεστο Καλέντο γιατί θέλαμε 3 ποδήλατα και είχαμε 2. Φτάνουμε Σεστο Καλέντε περιμένουμε λίγο και μετά τον εσπρέσσο, φυσικά, ξεκινάμε. Ενιωσα εν μέρει τη χαρα του να είσαι πατέρας έχοντας μια καρεκλίτσα για παιδάκι στο ποδήλατο μου (λέμε τώρα). Λίγο επαρχιακοί δρόμοι, και αρκετα ποδηλατόδρομος κατά μήκος του ticino(;) ποταμού και των καναλιών. Σταση για μάσα μετα από 20 χιλιόμετρα και κατα τη μια, ενώ κάναμε και άλλη μια σταση κάποια στιγμή σε μαγαζί που πήραμε παγοτίνια και άλλη μία κάτω από μια γέφυρα όπου είδαμε και μια μικρή νυχτεριδούλα. Ωραία διαδρομή, αρκετός κόσμος κατα μήκος με ποδήλατα ή χωρίς(πετύχαμε κι εδω έναν να κάνει βουτιά από γέφυρα σε ένα κανάλι). Περάσαμε και μέσα από κάποια καμπινγκ. Περίπου στα 40 χιλιόμετρα ξεκινήσαμε να βλέπουμε ότι μάλλον δε μας βγαίνει και κοιτάξαμε για εναλλακτικές λύσεις. Στάση, ρωτάμε σκεφτόμαστε και χαράζουμε νέα πορεία. Δροσιζόμαστε και λίγο σε ένα ωραίο συντριβανάκι. Προορισμός Magenta σιδηροδρομικός σταθμός. Στο κανάλι στο ύψος της Magenta μόλις είχε τελειώσει ένα κάτι σαν γιορτή όπου είχαν έναν πάσσαλο αλειμμένο με γράσο πάνω από ποτάμι με μια σημαία στην άκρη του, οπου ο στόχος ήταν να την πιάσεις χωρίς να πέσεις στο ποτάμι. Φτάνουμε σταθμό, κλασσικοί κωλόφαρδοι αμέσως εισιτηρια για Μιλάνο σταθμός Γκαριμπαλντι, και ακόμα πιο κωλόφαρδοι αμέσως εισιτήριο επιστροφής. Αλλοι ύπνο, άλλοι κουβέντα κάποια στιγμή φτάνουμε Sesto Calente. Καφέ δίπλα στο ποτάμι και μπυρίτσα-κοκτέιλ με απεριτιβο. Χωρίζουμε για να επιστραφεί το ένα ποδήλατο. Αντί για Ισπρα, αποφασίζουμε Angera προορισμός πιτσάρια Damino. To accido lattivo αρχίζει να κάνει έντονη την παρουσία του. Νυχτώνει και με τα πολλά καταφέρνουμε να φτάσουμε στην πιτσαρία. Κλειδώνουμε τα ποδήλατα για να ανακαλύψουμε μετά ότι δεν έχουμε το κλειδί. Όμορφη θέα, ωραίες οι πίτσες, ωραία η παρέα. Αφού είχε έρθει ήδη το ιππικό (συμπεριλαμβάνεται στην παρέα) επιστρέψαμε με αυτοκίνητο Ισπρα.
Επόμενη μέρα Μιλάνο μόνος μου. Ο αρχικός στόχος ήταν να πάω με αυτόκίνητο στο Μιλάνο σε ένα παρκινγκ(lampugnano ή κάτι τέτοιο). Τελικά πήγα με αυτοκίνητο στο Sesto Calente και από εκεί τρένο για Μιλάνο. Ξυπνάω κατά τις έξι, πρωινό, ετοιμασία. Εφτά η ώρα φεύγω και 7:45 είμαι μέσα στο τρένο για Μιλανό, σταθμό Γκαριμπάλντι. Το accido lattivo θυμίζει πότε πότε τη δραστηριότητα της προηγούμενη μέρας. Σε κάτι λιγότερο από ωρίτσα φτάνω. Παίρνω μετρό για cadorna και μέτα πόδια για castello sforcesco. Όμορφο κάστρο-ιστορία του κάστρου αλλά δυστυχώς τα μουσεία του ήταν κλειστά, όπως και τα περισσότερα μουσεία του Μιλάνου, λόγω Δευτέρας(γκκκκρρρρ!). Απ' την άλλη με τα μουσεία κλειστά είχα χρόνο να αποκτήσω μια γενικότερη εικόνα της πόλης. Επόμενος σταθμός pinacoteqa Brera. Φυσικά, κλειστή, έκατσα όμως να χαζέψω μια σχολή τέχνης που είχε εκεί. Πόλλα αγάλματα, ψιλοβρώμικη, ενώ λόγω αυγούστου είχε λίγους φοιτητές-καθηγητές μέσα. Χάζεψα λίγο την βιβλιοθήκη, έκανα δυό γύρες, πήρα και ένα σαντουιτς και έναν εσπρέσσο από τα αυτόματα μηχανήματα που είχαν για τούς φοιτητές. Συνεχίζω με τα πόδια πάντα με προορισμό τη Σκάλα του Μιλάνου και το μουσιάκι της Σκάλας. Ωραίοι δρόμοι και κτίρια, τα οποία θα μπορούσαν όμως να είναι λίγο καλύτερα συντηρημένα. Το μουσείο στη Σκάλα του Μιλάνου ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον, με τις αφίσες παλιών παραστάσεων , παρτιτουρες μουσικά όργανα, πίνακες, ιστορίες, αλλά ασύγκριτα φυσικά με τη Σκάλα του Μιλάνου αυτή καθ' αυτή. Είχαν στο μουσείο κάποιους εξώστες ανοιχτούς και μπορούσες να δεις. Βελούδα, επίχρυσα, ωραίες λεπτομέρειες παντού. Ο κεντρικός πολυέλαιος ήταν κατεβασμένος για συντήρηση με μια σκαλωσιά να τον περιτριγυρίζει. Φεύγω με προορισμό το Duomo. Πέφτω σε ένα άλλο αξιοθέατο την κεντρική αγορά (δε θυμάμαι όνομα, galeria vittorio emanuele II) μια στοά με δυο διαδρόμους μεγάλους 100μ με τεράστιο ύψος και στέγαστρο από γυαλί με θόλο και καμάρες. Αρχικά το περνάω χαλάρα. Φτάνω Duomo. To κάνω μια γύρα (παίρνω και μια γρανιτα λιμονι grande 4 ευρώ). και στήνομαι για να μπω. Είσοδος δωρεαν, αλλά πληρώνεις για κάθε επιμέρους κομμάτι που θέλεις να δείς (υπογειο, ταράτσες, μια παλαιοχριστιανική εκκλησία). Ο ναός ήταν σε φάση συντήρησης. Έλεγχος απο αστυνομία στις εισόδους (όχι τρελά αυστηρός βέβαια αν και κοιτάγαν τσάντες), ενώ κάποιοι τρώγαν (και καλά τους κάναν) πόρτα στην είσοδο λόγω ενδυμασίας. Τώρα ότι και να πεις θα είναι λίγο. Άπειρα αγάλματα, άπειρες λεπτομέρειες, βιτρό κλπ. Βλέπω το εσωτερικό, το υπόγειο και την παλαιοχριστιανική εκκλησία. Εκκρεμούν οι ταράτσες. Πέρνω, άλλη μια granita limone και επιστρεφω στην αγορά. Χαζεύω βιτρίνες, εκστασιασμός τουρίστριας "Ooooooohhhhhh! Luis Viton". Μπαίνω σε ένα μαγαζί με Svarowski χαζεύω λίγο. Μετά πάω σε εναν ενημερωτικό χώρο μέσα στην αγορά για τις εκδηλώσεις (θέατρα εκθέσεις, σινεμά κλπ) στο Μιλάνο και μαζεύω φυλλάδια για να τα δώσω στο φίλο μου να τα μελετήσει. Μπαίνω και σε ένα βιβλιοπωλείο παραδίπλα και χαζεύω τι παίζει. Επίστρεφω, παίρνω τα ασανσερ (6 ευρώ) και ανεβαίνω στις ταράτσες. Θέα απίστευτη ενώ βλέπεις και τις λεπτομέρειες στα αγάλματα και τους τοίχους. Υπάρχουν διάφορα επίπεδα, άλλα προσβάσιμα στον επισκέπτη και άλλα όχι. Κατέβηκα με τα πόδια(ήταν τέτοιο το ύψος που μέχρι να φτάσεις κάτω είχες ξεκινήσει να βαριέσαι). Μετά γενικότερος προορισμός μουσείο έρευνας και τεχνoλογίας (με τα πόδια παντα) με ότι ενδιαφέρον ενδεχομένως υπάρχει στα ενδιάμεσα. Περπατάω λίγο στο δρόμο Τορίνο, ψωνίζω κάτι πραγματακια και ρωτάω για την pinacoteqa Ambrosiana. Μετά από διαδοχικές ερωτήσεις σε διάφορους περαστικούς ( a sinistri, a destra κλπ κλπ) φτάνω στην κλειστή πινακοθήκη. Αναβαινω παίρνω την merovigli, περνάω ένα κάφε scrofa semilunata, κάποια στιγμή γίνεται magenta περνάω από ένα κλειστό αρχαιολογικό μουσείο κάνω κάποια στροφη και βρίσκω και το κλειστό μουσείο έρευνας και τεχνολογίας. Επόμενως σταθμος τα δύο navigli, το grande και το αλλό. Παιρνω μετρό νομίζω από st.Ambrogio και κατεβαίνω St.Pt. Genova (ή κάτι τέτοιο) κάνω ένα γύρο τα navigli. Πρίν τα navigli κάνω μια στάση για να ψωνίσω κάτι. Η κουβέντα γίνεται κυρίως με body language και σκόρπιες λέξεις. Εκστασιασμός πωλήτριας στην ερώτηση: No sconto;(τελικά μου έκοψαν 2 ευρώ από τα 30). Συνεχίζω κατά navigli.Ήταν νωρίς και γενικά τα καφέ δεν είχαν ανοίξει με μικρές εξαιρέσεις. Πρόσεξα και ένα σχολείο θηλέων (αν και μου είπαν ότι δε λειτουργούν πια τέτοια). Έκατσα για μια μπυρίτσα. Δυστυχώς, απεριτίβο δεν είχε γιατί ήταν νωρίς. Επιστρέφω στο σταθμό St.Pt. Genova. Μια παρέα αγοριών και (ωραίων)κοριτσιών αποχαιρετιόνταν ρομαντικά με va fan coulo και σηκωμένα μεσαία δάχτυλα. Φτάνω Garibaldi. Κόβω εισητήριο για 17:55 Domodossola που κάνει στάση Sesto Calente. Έχω κάνα μισαωράκι και κόβω γύρους στο σταθμό. Περίπου 19 Sesto και 19:20 ispra. Μπάνια, ιστορίες κλπ. Ιδέα για βραδιά τανγκό σε ένα ξενοδοχείο στη Stresa. Μόνος χορευτής μια φίλη της παρέας, οπότε αρκεστήκαμε στο ρόλο του θεατή. Ενδιαφέρουσα βραδιά, και σαν κουβεντούλα και σαν χορός. Στο γυρισμό προσπάθεια να αποθανατίσουμε το όμορφο φεγγάρι (με κλικ στη φωτογραφία φαίνεται σε μεγαλύτερο μέγεθος).










Επόμενο πρωί ξύπνημα κατά τις δέκα, χάζεμα υπολογιστή, φωτογραφίες, μουσική. Αρχική τακτοποίηση των πραγμάτων. Μεσημεράκι, πολύ ωραίο φαγητό, σε ένα πολύ ωραίο εστιατόριο σε μία πολύ ωραία παραλία. Ψιλοανασκοπηση των προηγουμένων ημερών και κουβεντούλα. Ξιφίας με λεμόνι πορτοκάλι και κάτι άλλο, μακαρονάδα με θαλασσινά και σαλάτα θαλασσινών. Αργότερα, αναχώρηση για αεροδρόμιο. Κουβεντούλα στο αυτοκίνητο, ενώ ο συνεπιβάτης κοιμάται. Αποχαιρετισμός (πως περιγράφεις έναν αποχαιρετισμό άραγε; τις γλώσες των σωμάτων, τα νεύματα;). Ο ουρανός έχει συνεφιάσει, ενώ η βροχή ξεκινάει να κάνει αισθητη την παρουσία της. Check-in , πύλη επιβίβασης,λίγο γύρω-γύρω, επιβίβαση. Ταξίδι 2 ώρες και 1 τέταρτο για Αθήνα, αυτή τη φορά γεμάτο το αεροπλάνο. Διαβάζω, μονορούφι το δεύτερο διήγημα απ' τη στιγμή που μπήκα στο αεροπλάνο μέχρι πριν την απογείωση. Αργότερα, γεύμα με μπυρίτσα καφέ. 23:00 φτάνω Αθήνα. Τα μπαγκάζια θα τα πάρω θεσσαλονίκη οπότε βγαίνω αμέσως. Με παραλαμβάνουν οι γονείς και στο αυτοκίνητο λέμε για την Ιταλία , αλλά και για τις διακοπές τους. Σπίτι, είναι και αδερφός με κοπελιά, θεία, αργότερα ήρθε ξάδερφος και ένα φίλος. Πέρα απο τα των διακοπών, προσπαθούμε να χωρέσουμε μέχρι τις 5:30 το επόμενο πρωί που θα φευγα για Ελ. Βενιζέλος με προορισμό Θεσσαλονίκη, όσα δε χωράνε στο Skype ή σε ένα υπεραστίκό τηλέφωνημα. Πάω αεροδρόμιο, αποχαιρετισμός, check-in, πύλη επιβίβασης επιβίβαση. Πρέπει να ψιλοκοιμήθηκα στο αεροπλάνο. Ο αρχικός σκοπός ήταν να πάω κατευθείαν δουλειά, αλλά ήμουν τόσο κομμάτια που πήγα για ύπνο, ενώ την υπόλοιπη μέρα ασχολήθηκα με πλυντήρια σιδερώματα, συμμαζέματα κλπ. Από σήμερα κανονικά δουλειά, με ένα τεράστιο διάλλειμα για να γράψω το παρόν post.

Πιστεύω ότι άξιζε τον κόπο...

(rss σχολίων)

Να βάλω διαφημίσεις ή να μη βάλω;

Αν και απέχω ακόμα από το να θέσω αυτό το ερώτημα στον ευατό μου βρήκα πολύ ενδιαφέρον το παρακάτω ποστ, τα link και τα σχόλια που το ακολουθούν σχετικά με το να βάλεις διαφημίσεις ή όχι στο blog και κατά πόσο αυτό αντιβαίνει σε κάποιους ηθικούς όρους ή ενδεχομένως αναιρεί τη διαφορετικότητα των blogs σε σχέση με άλλα μέσα ενημέρωσης και έκφρασης. Θα συμφωνήσω με ένα σχόλιο που λέει ότι δεν υπάρχει μόνο άσπρο ή μαύρο, αλλά και γκρι. Θα προσθέσω επίσης ότι η μετάβαση από το άσπρο στο μαύρο δε γίνεται ποτέ απότομα αλλά ακολουθώντας συνήθως τις διαβαθμίσεις του γκρί. Προσωπικά δεν έχω κατασταλάξει και θα με ενδιέφερε να ακούσω τις απόψεις των φίλων μου...

(25/7/2007: Τελικά δεν απείχα τόσο πολύ. Έβαλα δοκιμάστικα Google Adsense. Ακόμα περιμένω έγκριση οπότε βάζει PSA διαφημίσεις. Πάντως εξακολουθώ να περιμένω τα σχόλια σας)

(21/8/2007: Το τσεκάραμεν, ξενέρωμα από άποψης εμφάνισης, κάτω του ευρώ εσόδα, Adios Amigos)

(rss σχολίων)