Ένα άρθρο στο in.gr σχετικά με τη εκτεταμένη "στρατολόγηση" από το Σαρκοζί στελεχών από το χώρο του Σοσιαλιστικού κόμματος μου δημιούργησε διάφορους προβληματισμούς:
Κατ' αρχήν, στο τεχνοκρατικό επίπεδο, τι πιο λογικό από το να αξιοποιήσεις στελέχη ήδη δοκιμασμένα ή με ισχυρά διαπιστευτήρια (μακάρι να το έκανε και η ΝΔ εδώ πέρα λιγάκι). Όπως επίσης αν δίνεται η δυνατότητα σε κάποιον να προσφέρει (και να έχει προσωπικό κέρδος φυσικά) δίνοντας λύσεις σε πρακτικά προβλήματα, σε κυβερνητικό επίπεδο θα ήταν χαζός να μην το δεχτεί. Ούτως η άλλως η ας την πούμε "Δεξιά" έχει ξεφορτωθει(;) τα βαρύδια της ακροδεξιάς και της βαθιάς συντήρησης και υπάρχει ένα ευρύ πεδίο αποφάσεων χωρίς ιδεολογική χροιά.
'Οταν, όμως, σε μια πολιτική πραγματικότητα, απουσιάζει η πολιτική θέση ελλοχεύουν πολλοί κίνδυνοι. Οι ας τους πούμε "Σοσιαλοδημοκράτες" (Σεγκολεν, ΠΑΣΟΚ...), "πουλάνε" ουτοπία σε συσκευασία του '70, ενώ η πρακτική τους (δι)ολισθαίνει προς ένα απροσδιόριστο κέντρο σε ένα τανγκό (βλέπε άλλο ποστ :) ) με την "Δεξία" σε μια διαδοχική εναλλαγή στην εξουσία. Αυτό το ιδιότυπο πολιτικό μονοπώλιο σε συνδυασμό με την διαρκώς μεγεθυνόμενη επιβολή της οικονομίας στην κοινωνία διαμορφώνει πραγματικότητες έξω από το συμφέρον των πολιτών.
Υπάρχει πάντα βέβαια και η ηθική διάσταση στα πράγματα. Όταν κάποιος που καταγγέλλει την μάυρη Δεξιά ή τα λαμόγια των σοσιαλιστών καταλήγει στην αντίθετη πλευρά τότε κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμά, ΚΚΕ στη δεκαετία του 80. Μέσα, από την ίδια, προσέγγιση-ανακοίνωση για κάθε ζήτημα με το σύστημα να φταίει για τα πάντα, ξεπήδησαν τα μεγαλύτερα λαμόγια-παπαγαλάκια στην Έλλαδα, που τάχθηκαν με τη μεριά των υποτιθέμενων αντιπάλων τους. Αντίστοιχες, προσεγγίσεις μπορούν να γίνουν και για τα ΚΚ Κύπρου και Ιταλίας, όχι τόσο στο επίπεδο των λαμόγιων, αλλά του πως η επίφαση της ιδεολογίας από τα σημαίνοντα στελέχη έρχεται να εξυπηρετήσει και όχι να τροφοδοτήσει τις πολιτικές επιλογές.
Η αναφορά στα ΚΚ, έχει κυρίως μια θετική προσέγγιση η οποία είναι η εξής. Ναι, το σύστημα όντως διαμορφώνει κοινωνικές σχέσεις. Σε δεύτερο επίπεδο (στο οποίο δεν συνεχίζουν τα ΚΚ) και οι επι μέρους γενικότερες και ειδικότερες πολιτικές διαμορφώνουν κοινωνικές πραγματικότητες. Αυτές οι πολιτικές δεν είναι αποκλειστικά συνάρτηση οικονομικών και γεωστρατηγικών δεδομένων. Πρέπει να είναι επιλογή της κοινωνίας. Οι τεχνοκράτες μπορούν να καθορίσουν αν μια επιλογή είναι εφικτή ή ποιος είναι ο δρόμος υλοποίησης αυτής της επιλογής. Κατά την άποψη μου τα περιθώρια είναι τεράστια...
Όταν, όμως, ούτε οι "σοσιαλοδημοκράτες" , ούτε η "δεξιά" είτε στο δικομματικό είτε στο ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο παίζουν τον ιδεολογικό τους ρόλο, τότε αρκούνται σε μια διαχείριση απλά της εξουσίας η οποία ναι μεν είναι κρίσιμη και ο βαθμός επιτυχίας της μπορεί να έχει τεράστια επίδραση στην καθημερινή πραγματικότητα, άλλα δεν μπορεί να προσφέρει ούτε την ουτοπία σε συσκευασία 21ου αιώνα, ούτε την πλησιέστερη ρεαλιστική πορεία προς αυτήν...
3 σχόλια:
Αλήθεια, γιατί το άρθρο έχει τίτλο "Η κατάρρευση της Σοσιαλοδημοκρατίας"; Το περιεχόμενο του post είναι λίγο διαφορετικό. Ποιο εύστοχος τίτλος θα ήταν μάλλον "Η κατάρρευση της πολιτικής", ο οποίος θα ανταποκρινόταν καλύτερα στην σημερινή πραγματικότητα της Ελλάδας. Ίσως ήταν ενδιαφέρον να γράψεις ένα post για τους λόγους που έχουν οδηγήσει σε αυτήν την "κατάρρευση". Θα ήταν ένα ενδιαφέρον θέμα προς συζήτηση.
Όντως υπάρχει μια αδιόρατη εσωτερική διαδρομή μεταξύ τίτλου και περιεχομένου κάτι που χαρακτηρίζει και άλλα post μου. Ούτε οι αντιπροτεινόμενοι τίτλοι είναι όμως εύστοχοι. Η λέξη κατάρρευση είναι υπερβολική ούτως ή άλλως (και σχετίζοταν στην κρίση της σοσιαλοδημοκρατίας στην ευρώπη και γενικότερα). Ο βασικός προβληματισμός κινείται γύρω από την αξιοποίηση στελεχών, την απουσία πολιτικών, όπως προκύπτει από το άρθρο στο in.gr. Αν κρίνεις ενδιαφέρον μια συζήτηση (ένα ποστ) για τους λόγους που έχουν οδηγήσει σε αυτό που αποκαλείς "κατάρρευση της πολιτικής" θα χαρώ να δώ ένα ποστ στο blog σου. Επέτρεψε μου να παρατηρήσω και με τη σειρά μου μια διάσταση μεταξύ του τίτλου που επιλέγεις (πρασινοφρουρός) και του περιεχομένου :)
Ναι, ούτε και έμενα μου άρεσε η λέξη "κατάρρευση" αλλά δεν ήθελα να σου αλλάξω ολόκληρο τον τίτλο :)
Η απουσία πολιτικών μπορεί να αποδοθεί σε διάφορους παράγοντες. Επειδή δεν έχω μπλογκ,
θα καταχραστώ την φιλοξενία σου και τους αναφέρω εδώ συνοπτικά :)
1. Μετάβαση των κομμάτων από κόμματα βάσης σε κόμματα μηχανισμών. Τουτ' έστιν δεν υπάρχει πλέον μαζική συμμετοχή του κόσμου στις διαδικασίες λήψεως αποφάσεων στα κόμματα. Πάντα οι μηχανισμοί έπαιζαν τον ρόλο τους, όμως τώρα, που η ανάδειξη των στελεχών γίνεται μόνο μέσα από τους μηχανισμούς, έχουμε φτάσει στο σημείο να έχουμε πολιτικούς που δεν μπορούν καν να μιλήσουν (χαρακτηριστικά παραδείγματα Καραμανλής και Παπανδρέου).
2. Το εκλογικό σύστημα είναι προσανατολισμένο στην διατήρηση του status quo. Δηλαδή έχουμε το όριο του 3% και μεγάλες περιφέρειες στην Αθήνα, πράγμα που δυσκολεύει την πρόσβαση στην βουλή νέων πολιτικών σχηματισμών, χωρίς (πολλά) χρήματα και χωρίς πρόσβαση σε ΜΜΕ.
Υπάρχουν και άλλοι λόγοι φυσικά αλλά θεωρώ τους 2 παραπάνω τους βασικότερους.
Δημοσίευση σχολίου